Jayme

We leggen je op de passagiersstoel van de bus. De grote bus. De bus die we speciaal voor jou kochten en waar je nog nooit in had gereden. Vandaag nemen we jou mee. Jouw eerste en laatste keer. Papa rijdt en tante Var en ik zitten op de grond naast jou. We houden je vast […]

Ik leg je op jouw plekje op de bank. Op je schapenvachtje. Op de wig die we voor je hebben laten maken. Je ligt met je knuffeltje tussen je armen in. Je bent zo rustig. Zo vredig. Net een engeltje. We hebben een doos gekregen met allemaal dingen. Om herinneringen vast te leggen. Ik kijk

Beneden lig je op je eigen plekje op de bank in de woonkamer. De medicatie wordt nu afgebouwd en we gaan kijken hoe je daar op reageert. Al snel val je in slaap. Rust maar lekker uit lief kind, mama is bij je. Ik blijf de hele tijd naast je zitten, lieve Jayme. We houden

Het is donderdag 16 juni en ik word voor het eerst sinds dagen enigszins opgewekt wakker. Jij, papa en Jonna liggen nog heerlijk te slapen. Ik kijk naar hoe jij rustig in je bedje lig en krijg ineens een hele rare gedachte. Wat als je ineens niet meer wakker wordt? Zou dat kunnen? Op dat

Het is 15 juni en we hebben een verschrikkelijke ochtend achter de rug. Na heel wat gedoe is je medicatie eindelijk opgehoogd tot boven het maximum. Je hebt zelfs een tweede infuusje gekregen omdat er maar een maximum hoeveelheid door het infuus mag. Wat een waanzin. Deze dag is de meest verschrikkelijke dag uit mijn

Het is 14 juni in de avond en we zijn weer thuis. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat we vanmorgen wakker werden. Wat is er veel gebeurd in die twaalf uur. Het is allemaal zo onwerkelijk. Zo verdrietig. Zo beangstigend. Hoe kan het allemaal echt waar zijn? Hoe kan dat nou, lieve Jayme? Je

Nu we weten dat we je mee naar huis nemen, moet er van alles geregeld worden. Ik app de familie dat ze allemaal naar ons huis moeten komen omdat we straks met jou met de ambulance naar huis gaan. Ondertussen wordt er een noodmedicatieplan geschreven zodat we straks weten wat er kan gebeuren en wat

Met tranen in mijn ogen loop ik naar beneden. Als we je thuis houden, wil ik wel dat we dat doen op een verantwoorde manier. Gelukkig is Jessica er vandaag en kan ik met haar overleggen. Samen besluiten we de huisarts en het ziekenhuis in Rotterdam te bellen. Iedereen is zo begripvol en meedenkend. Ze

Het is dinsdag 14 juni en we zijn al vroeg wakker. Je zegt dat je de hoestmachine wilt doen. ‘Hoestmachine. Vernevelen.’ Papa en ik zorgen ervoor dat alles klaar staat. Zo kan ik tijdens het vernevelen meteen je haren kammen, je gezicht wassen en crème opsmeren. We zijn een goed team, jij, papa en ik.

Het is zaterdag 11 juni en vandaag zijn opa en oma op bezoek. Jij voelt je niet zo lekker en je bent beneden zonder kap. Ik heb toch liever dat je boven gaat liggen. We doen de saturatiemeter om en je hebt een beetje een lage saturatie. Ergens onderin de 90. Hoewel we nog niet