Het is 6 juni en het is vandaag tweede pinksterdag. Er komt vandaag niemand voor jou langs en papa is ook thuis. We hebben echt een dag extra weekend! We gaan buiten wandelen en gaan op zoek naar een supermarkt die open is. Uiteindelijk belanden we bij een Poolse supermarkt waar we allemaal lekkere broodjes […]
Hoe kan dat nou? – deel 5 Read More »
Het is 30 mei en we hebben een beetje een kater van de heftige feestweek. Jonna is echt ziek en heeft koorts. Ik ben gewoon helemaal gesloopt van alle prikkels. Papa is naar werk toe en jij ligt lekker filmpjes te kijken. Vandaag doen we rustig aan. Als Jessica er is spelen we met zijn
Hoe kan dat nou? – deel 4 Read More »
Het is 24 mei en vandaag ben jij jarig! We maken boven al de eerste cadeautjes open en daarna nemen we je mee naar beneden. Op de trap krijg je een beetje last van slijm. ‘Kap op’ zeg je, en dat doen we dan ook. Ik vind het zo knap dat je dit zelf kunt
Hoe kan dat nou? – deel 3 Read More »
Het is zaterdag 14 mei en vandaag gaan we naar Spijkenisse. Opa is namelijk met pensioen en hij geeft een feestje. Eigenlijk is de tijd niet zo handig voor jou, Jayme, want het is precies tijdens je middagslaapje. Maar de laatste tijd slaap je eigenlijk nooit meer tussen de middag en we zijn dus al
Hoe kan dat nou? – deel 2 Read More »
Het is 1 mei 2022 en we zijn in de Kindervallei in Valkenburg. Voordat we straks naar huis gaan, besluiten we nog een mooie wandeling te maken. We rijden naar een dorpje toe en parkeren de auto naast een weiland. We maken een prachtige wandeling over hobbelige paden. Je doet het zo goed Jayme! We
Hoe kan dat nou? – deel 1 Read More »
Hoe leg je uit wat je is overkomen als je zelf niet goed meer weet wat er precies gebeurd is? Als het lijkt alsof alles wat gebeurde eigenlijk een film was. Een moment waarin je niet echt jezelf was. Hoe vertel je dat? Tegen anderen en vooral tegen jezelf? “Loop jij naar binnen voor onze
Zeven oud maanden was je, toen we hoorden dat je zo ziek was. Ik had je in mijn armen en hield je stevig vast. Mijn tranen liepen over mijn wangen en vielen op jouw hoofd. Jij liet het allemaal over je heen komen. Zeven maanden oud was je, toen we in het ziekenhuis hoorden dat
“Hoe gaat het met jou? Als mama?” Ik zie de vraag staan maar ik weet geen antwoord. Ik weet het gewoon echt niet. Ik weet niet hoe het met me gaat. Niet als mens. Niet als Arwen. Niet als mama. Ik heb nog steeds de grootste lol met iedereen die daar maar zin in heeft.
“Heb je een ziek kind?” vraagt de man die me vriendelijk aankijkt. Ik wil zeggen dat Jayme eigenlijk net weer beter is na een paar weken kwakkelen. Dat het eigenlijk heel erg goed met hem gaat. Maar ineens snap ik wat de man bedoelt. Ineens zie ik wat hij als buitenstaander ziet. Een kind met
De wereld draait door, maar alles is anders dan voorheen. Niets voelt meer als hiervoor, de angst valt als een deken om me heen. Het lied begint en mijn adem stokt in mijn keel. Ik ben terug in onze kamer in het Ronald McDonald Huis in Rotterdam. Alleen want papa is bij jou. Ik zit
