En nu verder? – deel 1

Ik leg je op jouw plekje op de bank. Op je schapenvachtje. Op de wig die we voor je hebben laten maken. Je ligt met je knuffeltje tussen je armen in. Je bent zo rustig. Zo vredig. Net een engeltje.

We hebben een doos gekregen met allemaal dingen. Om herinneringen vast te leggen. Ik kijk er naar en voel het niet. Dit is niet jij. Dit is niet wij. Weg met die doos. We maken nog vingerafdrukken, maar ook dat voelt niet jij.

Tante Var en Tante Tess, ome Joshua en ome Victor komen bij je kijken. Ook de verpleegkundigen van de Kinderthuiszorg zijn er bij. Jouw vrouwen. Wat een steun voor ons. Zoals ze ook zo’n steun voor jou waren.

Ik was je met jouw doekjes, zoals we dat elke ochtend samen deden. We zoeken kleertjes uit die we je zo aan gaan doen. Je favoriete berenbroek en je cappuccinotrui. En natuurlijk je wolzijde T-shirt en je super stoere boxershort.

Met de verpleegkundige knippen we je PEG sonde kort. Dit wordt nog even een dingetje, maar uiteindelijk gaat het allemaal goed. Ik geef je een schone luier en ik kleed je aan. Je ziet er prachtig uit. Mijn allerliefste Jayme.

Voor de allerlaatste keer kam ik je haren. Ze zijn zo ontzettend lang. En zo ontzettend zacht. We maken nog één keer foto’s en dan gaat je haar in een staart. Voor het allereerst in jouw leven gaan we je haar knippen.

Papa en ik knippen samen je grote staart er af. Er is nog zo veel haar over! We knippen nog allemaal losse haarlokjes af en dan is het klaar. Het is zo gek je nu zo te zien. Met van die korte plukken overal.

Samen met ome Joshua doe ik je trui aan en daarna ook je schapenwollen bodywarmer. Dan doen we je olifantenmuts op. Je ziet er zo stoer uit. Een echte viking. Een echte strijder. Je hebt zo hard gevochten.

Als allerlaatste krijg je nog je olifantensloffen aan. En dan doen we je koala slab om. Je ziet er prachtig uit. Mijn lieve, lieve Jayme. Mijn engeltje. Mijn zonnestraaltje. Wat mis ik je nu al. Ik mis je zo.

We nemen Jonna mee om afscheid te kunnen nemen van jou. Jonna is heel erg geschrokken en onder de indruk. Maar hij wil wel even je handje vasthouden. En daarna aait hij je ook nog even over je buik.

Iedereen komt je gedag zeggen. Ze gaan je allemaal zo missen. We missen je nu al zo.

Ik til je met schapenvachtje en al op. Dan loop ik voor de allerlaatste keer met jou ons huis uit. Dag lieve Jayme. Dag allerliefste.

32 gedachten over “En nu verder? – deel 1”

  1. Tante Elselien

    Oh Ar. Hier heb je toch geen woorden voor. Je hebt ze zelf al geschreven. Zo ingrijpend mooi en zo ingrijpend heftig ❤️????

  2. Verschrikkelijk ook mijn hart huilt
    Heel veel sterkte
    Vergeten word de dappere strijder nóóit
    Dag lieve jamy

  3. Wat heftig, maar zo mooi geschreven. Zie het allemaal voor me hoe je met je lieve Jayme door het huis loopt.

  4. Wat een intens verdriet moet dit zijn, maar wat hebben jullie het goed gedaan, diep respect en zoveel liefde. Rust zacht lieve Jayme????????????

  5. Wat heb je dit toch mooi en dapper geschreven, ik raak er helemaal stil van????
    Veel sterkte gewenst. ❤️❤️❤️

  6. Yvette Daniels

    Wat mooi en o zo verdrietig. Lees t weer met tranen in mijn ogen. Waaarom hebben jullie zn haren kort geknipt?

  7. Daphne Ijzerman- kerkdijk

    Ik huil mee. Wat mooi, zo mooi hoe liefdevol je schrijft. Zoveel intens veel liefde in jullie hart voor Jayme.

  8. Elk deel lees ik en ik wil even zeggen hoe bijzonder ik het vind dat jullie dit ook met ons allemaal wilt delen , ik volg Jayme/jullie vanaf het moment dat ik over jullie hoorde en heb gedoneerd, elke ontwikkeling deed mijn moederhart sneller kloppen en toen ik dus las dat Jayme was overleden waren er zoveel vragen , maar vooral ‘ hoe kan dat nou? ‘……dat wij dit mogen lezen van jullie over hoe het gegaan is , is bewonderingswaardig en ontzettend fijn. Heel veel sterkte nogmaals ????

  9. Wat een groot verdriet! Maar zo mooi beschreven,zo liefdevol en zo sereen! De hemel heeft er een engeltje bij ???? En een flonkerende ster staat er nu altijd te schitteren ⭐️???? Heel veel sterkte en kracht toegewenst voor jullie en alle mensen om jullie heen!! ❤️

  10. Lieve familie van die knappe knul.
    Wat een gemis moet dat zijn, onbeschrijfelijk, en geen woorden voor. Alleen tranen.
    Wat mooi dat alles beschreven wordt, goed voor de verwerking en voor zn broertje later om terug te kunnen lezen.

  11. Tjonge jonge wat een gemis, brok in mijn keel????????wat een gevoeligheid en wat enorm sterk zijn jullie, tis zo ontzettend tastbaar en voelbaar. Heel veel sterkte en kracht dikke xxx Debbie

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Winkelwagen
Scroll naar boven