Daar zit je dan, aan tafel. Eigenlijk wilde je niet meer. Eigenlijk had je liever iets anders willen doen. Afleiding willen zoeken. Maar waarom eigenlijk? Waarom is het zo moeilijk om te gaan doen waar je eigenlijk zo naar verlangt? Waarom is het makkelijker om niet te beginnen.
Omdat er altijd één grote angst is.
De angst van falen. De angst om niet goed genoeg te zijn. De angst om je dromen kwijt te raken doordat je jezelf hebt laten zien dat je ze niet waard bent. Je kan het niet, zie je wel, je kan het niet. Je bent hier niet om te stralen, maar om te falen. Maak jezelf klein. Houd jezelf klein. Blijf in de schaduw staan zodat je altijd kunt verlangen naar het zonlicht. Maar jezelf nooit echt in het licht zet.
Tot het moment dat je besluit dat dit niet jouw verhaal is. Dat je wél wilt gaan voor jouw dromen. Dat je jezelf wél in het licht wilt gaan zetten. Maar nog veel belangrijker: dat je wél luistert naar de roep van je hart die al weken, maanden, jaren naar je schreeuwt om dat te gaan doen waarvoor je hier op aarde bent gekomen. Om te doen waar je echt blij van wordt. Om te leven.
En dus zit ik hier. Ik heb jaren niet geschreven omdat ik niet wist wat interessant zou zijn. Wat anderen zouden willen lezen. Maar eigenlijk schreef ik gewoon niet omdat ik bang was. Omdat mezelf klein houden eigenlijk erg comfortabel voelde. Als een oude trui die er echt niet meer uitziet, maar die je ook nog niet weg kunt doen omdat je hem zo gewend bent. Een oud paar schoenen vol herinneringen, maar ook vol gaten. Een oude jas waarvan de rist kapot is, maar die nog zo lekker zit.
Ik heb ze allemaal. En ik ga ze allemaal uittrekken en loslaten. Niet omdat ik al iets beters heb, maar omdat ik beter ben. Ik ben beter dan wie ik nu laat zien. Ik mag mezelf laten zien en laten horen. Ik mag er zijn. Ik. Ik. Ik.
Au. Mezelf zo benoemen en op de voorgrond zetten doet pijn. Het voelt oncomfortabel en spannend. Het voelt alsof ik mezelf beter voordoe dan dat ik ben. Het voelt beangstigend. Want wat als ik door de mand val? En wie denk ik nou eigenlijk wie ik ben? Waarom zou er iemand überhaupt iets van mij lezen of van mij aannemen? Hoe speciaal ben ik nou eigenlijk. En waarom wil ik eigenlijk speciaal zijn?
Mijn zenuwstelsel raakt hiervan in paniek.
Het raakt de controle kwijt. Ik raak de controle kwijt. Het voelt onveilig en daarom moet ik er juist doorheen. Want hoewel ik rust niet ga vinden door dingen te doen die ik spannend vind, moet ik mezelf leren kennen en kunnen sturen door al deze oncomfortabele fases heen. Mijn flight-fright-fight responses staan op scherp en het liefste ren ik al weg voordat ik deze blog gepubliceerd heb. Voor wie eigenlijk?
Ik kan lachen om mijn eigen gedachten en tegelijkertijd besef ik dat dit stuk humor ook een afleiding is van mezelf. Om maar om te gaan met dat wat niet prettig voelt. Om maar niet toe te geven dat het leven ook gewoon enorm beangstigend kan zijn als je wél besluit om dat te doen wat je hart je verteld. Dus ik stop met lachen en ik ben eerlijk tegen mezelf: ik vind het spannend. Ik vind het beangstigend. En dat is oké.
Ik doe een diepe ademhalingsoefening terwijl ik deze zinnen typ. Vier tellen in, acht tellen uit, drie keer herhalen. Ik pak de olie erbij die ik al eerder klaar heb gezet: Magnify Your Purpose. Ik stop even met typen om deze olie te cuppen. Weer drie keer rustig in- en uit te ademen. De kracht van de olie zijn werk te laten doen, wetende dat dit altijd een moment is waarin ik helemaal tot rust kom en mijn zenuwstelsel kalmeert.
Ik ben veilig. Ik mag hier zijn. Ik mag mezelf laten horen.
