Hoe kan ik vertellen hoe het voelt om alles kwijt te raken waar je ooit van gehouden hebt. Een mens met zo’n bijzondere ziel, dat het licht scheen in de donkerste nacht. Hoe kan ik vertellen hoe het was, toen niet alleen mijn kind maar ook mij levensdoel verdween. De zin van mijn bestaan ineens […]
Hoe kan ik vertellen Read More »
Het is dinsdag 5 oktober 2021 en Jayme ligt voor de derde keer in de afgelopen weken op de intensive care. In isolatie dit keer. Er zijn zorgen. Grote zorgen. Bij de artsen dan, want wij geloven het allemaal niet. Wij vinden het vooral heel veel gedoe en vertrouwen er op dat we Jayme weer
De keuze die ervoor zorgde dat ik alles kon dragen. Read More »
Hoe kan ik beschrijven hoe het was. Die dag dat alles er was. Dat alles voorbij kwam. Alsof ik weer daar was. Alsof ik nu pas echt kon voelen wat ik al die tijd niet kon. Maar diep van binnen verstopt was. En lag te wachten tot dit moment. Het was een dag waarin tijd
Het is een jaar geleden dat wij terugkwamen van de reis die we nooit gemaakt hadden willen hebben. De reis naar de Berg van de Sterren. Daar op het hoogste punt, waar de aarde de hemel raakt, lieten we Jayme los. Maar het echte loslaten was twee maanden eerder. Toen we na drie dagen wisten
Het is pas een jaar Read More »
Waarom ik nooit meer die moeder kan zijn. Die moeder die ik was voor Jayme. Met Jayme. Met Jonna én Jayme. Toen Jayme overleed, stierf zijn moeder ook. De moeder die elke dag eerder opstond. Voor zichzelf, maar ook voor de rest. Om dingen voor te bereiden voor de dag. Speelgoed klaar te leggen, thema’s
De moeder die er niet meer is Read More »
Elke avond als ik ging slapen, áls het me al lukte om te slapen, hoopte ik dat ik niet meer wakker zou worden. Laat mij ook maar gaan. Laat het allemaal maar voorbij zijn. Laat mij maar voorbij zijn. En dan werd ik wakker in de ochtend en besefte ik dat mijn wereld nog steeds
Soms word ik ineens wakker met een schok. Niet uit mijn slaap, gewoon hier in de dagelijkse realiteit. Ik word wakker en besef ineens dat mijn leven niet is wat ik dacht. Of eigenlijk weet ik niet eens meer wat ik precies dacht. Het enige dat ik weet, is dat Jayme er niet meer is.
Toen Jayme tien maanden oud was, waren we in Epe. We liepen dagen met de kinderwagen door de bossen en genoten van elk moment. We wisten dat we op een dun randje van hoop en angst balanceerden, maar het was het vertrouwen en de liefde die ons overeind hielden. We hadden elkaar en dat was
Soms raakt het me zo. De goedbedoelde adviezen. De lieve woorden. De meelevende gedachten. Ze zijn zo goed bedoeld. Maar tegelijkertijd onbewust zo vol van onderliggende boodschappen. Bijna vol van opluchting dat er ook mooie momenten zijn. Maar zijn die er dan echt? Want hoe kun je écht genieten van een nieuw seizoen vol van
Ik zit onder de boom en kijk om me heen. Het huis met de grote veranda, waar ik elke ochtend richting het oosten kijk en de zon zie opkomen. Ons kleine paradijs op aarde, dat we samen gevormd hebben vanuit de liefde die we hadden voor elkaar. Voor hem. Ik zie de berken bomen in
