Nog geen twaalf uur na de geboorte van baby Gaja, nemen we alweer afscheid van hem. Het is onwerkelijk. Er is in één enkele dag te veel gebeurd om te bevatten. Hoe kan je dit sowieso verwerken? Nog diezelfde ochtend was ik wakker geworden met een baby in mijn buik. En nu had ik de […]
Het Verhaal – deel 6 Read More »
We hebben net te horen gekregen dat baby Gaja geen kans heeft op leven. En nadat we hem gezien hebben voelen we ook dat hij al niet meer bij ons is. De boodschap van Jayme blijft door mijn hoofd spoken. Alles loopt zoals het moet lopen. Alles is goed. Maar hoe kan dat als alles
Het Verhaal – deel 5 Read More »
Met zulke zachte haartjesEen huid zo bleek en zoetZo ongelooflijk puur nogHoe kan het nou niet goed Hoe kon dit nou zo fout gaanZo anders dan gewenstMijn armen vol van leegteMijn buik nu leeg van mens Waar jij zo fijn en warm zatWas dat het toen niet meerZo plotseling verbrokenMijn hart zo pijn van zeer
Dag liefste baby Gaja Read More »
Elke avond als ik ging slapen, áls het me al lukte om te slapen, hoopte ik dat ik niet meer wakker zou worden. Laat mij ook maar gaan. Laat het allemaal maar voorbij zijn. Laat mij maar voorbij zijn. En dan werd ik wakker in de ochtend en besefte ik dat mijn wereld nog steeds
Soms word ik ineens wakker met een schok. Niet uit mijn slaap, gewoon hier in de dagelijkse realiteit. Ik word wakker en besef ineens dat mijn leven niet is wat ik dacht. Of eigenlijk weet ik niet eens meer wat ik precies dacht. Het enige dat ik weet, is dat Jayme er niet meer is.
Toen Jayme tien maanden oud was, waren we in Epe. We liepen dagen met de kinderwagen door de bossen en genoten van elk moment. We wisten dat we op een dun randje van hoop en angst balanceerden, maar het was het vertrouwen en de liefde die ons overeind hielden. We hadden elkaar en dat was
Soms raakt het me zo. De goedbedoelde adviezen. De lieve woorden. De meelevende gedachten. Ze zijn zo goed bedoeld. Maar tegelijkertijd onbewust zo vol van onderliggende boodschappen. Bijna vol van opluchting dat er ook mooie momenten zijn. Maar zijn die er dan echt? Want hoe kun je écht genieten van een nieuw seizoen vol van
Ik zit onder de boom en kijk om me heen. Het huis met de grote veranda, waar ik elke ochtend richting het oosten kijk en de zon zie opkomen. Ons kleine paradijs op aarde, dat we samen gevormd hebben vanuit de liefde die we hadden voor elkaar. Voor hem. Ik zie de berken bomen in
Wat vind jij ervan? Dat je straks een broertje krijgt die jou nooit echt gaat kennen? Niet zoals wij jou kennen in elke geval. Ik vind het moeilijk. Hoe kan dat ook anders? Hoe kan ik de toekomst omarmen als jij er niet óók bij bent? Een toekomst zonder jou wil ik gewoon niet. Ik
Misschien weet je niet of je het moet doen, omdat het misschien voor ons te moeilijk is. Of is het dat voor jou? Omdat je zelf ook niet weet hoe het precies zit. Omdat verlies gewoon een te groot onderwerp is. Misschien is het makkelijker om het niet te doen, dan om iets te doen
