Soms word ik ineens wakker met een schok. Niet uit mijn slaap, gewoon hier in de dagelijkse realiteit. Ik word wakker en besef ineens dat mijn leven niet is wat ik dacht. Of eigenlijk weet ik niet eens meer wat ik precies dacht. Het enige dat ik weet, is dat Jayme er niet meer is. […]
Toen Jayme tien maanden oud was, waren we in Epe. We liepen dagen met de kinderwagen door de bossen en genoten van elk moment. We wisten dat we op een dun randje van hoop en angst balanceerden, maar het was het vertrouwen en de liefde die ons overeind hielden. We hadden elkaar en dat was
Soms raakt het me zo. De goedbedoelde adviezen. De lieve woorden. De meelevende gedachten. Ze zijn zo goed bedoeld. Maar tegelijkertijd onbewust zo vol van onderliggende boodschappen. Bijna vol van opluchting dat er ook mooie momenten zijn. Maar zijn die er dan echt? Want hoe kun je écht genieten van een nieuw seizoen vol van
Ik zit onder de boom en kijk om me heen. Het huis met de grote veranda, waar ik elke ochtend richting het oosten kijk en de zon zie opkomen. Ons kleine paradijs op aarde, dat we samen gevormd hebben vanuit de liefde die we hadden voor elkaar. Voor hem. Ik zie de berken bomen in
Wat vind jij ervan? Dat je straks een broertje krijgt die jou nooit echt gaat kennen? Niet zoals wij jou kennen in elke geval. Ik vind het moeilijk. Hoe kan dat ook anders? Hoe kan ik de toekomst omarmen als jij er niet óók bij bent? Een toekomst zonder jou wil ik gewoon niet. Ik
Misschien weet je niet of je het moet doen, omdat het misschien voor ons te moeilijk is. Of is het dat voor jou? Omdat je zelf ook niet weet hoe het precies zit. Omdat verlies gewoon een te groot onderwerp is. Misschien is het makkelijker om het niet te doen, dan om iets te doen
Je weet dat het zo is, ook al had je het anders gewild. Je weet dat de dingen lopen zoals ze horen te lopen, ook al voelt je hart dagelijks het gemis. Of is het niet het hart dat mist, maar het hoofd? Want juist het hart weet diep van binnen dat het goed is
En dan weet je het Read More »
De muziek gaat aan en ineens ben ik terug. Terug in het huisje in het bos. Terug naar toen. Toen hoop en angst nog hand in hand gingen. We enkel in het nu konden leven. Samen het enige was wat telde. Wij samen. Het is zes uur ’s ochtends en ik kruip uit bed. Jayme
Het gevoel dat in me opkomt zodra ik het muziekje hoor. Het gevoel van rust en veiligheid. Van kalmt. Dat het ‘goed’ is. Het gevoel van oneindig veel verdriet en een vreselijke pijn in mijn hart. Het gevoel van het grootste gemis in mijn leven. Het gemis van jou. Ik zit in de woonkamer bij
Het is 15 augustus en we zijn in een hotel in Frankrijk. Deze ochtend doe ik voor het eerst sinds maanden weer een meditatie met de meditation moments app. Ik word er een beetje verdrietig van omdat ik meteen moet denken aan onze tijd in Budapest. Daar waar jij je behandeling kreeg en we maandenlang
