Arwen Adinda

Het is 11 augustus en we zijn net vertrekken uit het dorp. We maken een omweg, omdat er overal branden zijn. Als we in de buurt van de bergen komen, wordt de lucht helemaal donker. Het is middag, maar het lijkt wel nacht. Over is rook te zien. Het hele land staat in de brand. […]

Na de schrik van het vluchten van de camping, komt het besef dat ineens alles anders is. We weten niet of de camping het gered heeft. En we weten ook niet waar we gaan slapen. Gelukkig komen er al snel antwoorden. We slapen in het grote huis in Vila Cova, bij tante Var en oma

Het is 10 augustus en papa en ik hebben besloten dat we morgen verder gaan. We hebben alles gedaan wat we hier wilden doen en gaan verder naar het zuiden van Portugal. Vanaf daar trekken we verder naar Spanje en dan uiteindelijk weer een keer naar huis. Naar ons thuis, of dat wat er nog

Het is 6 augustus en de berg staat in brand. Het is de grootste brand die er nu in Portugal woedt. Vanaf onze kant van de berg zie je grote rookpluimen over het hele dal trekken. Zo gek. Gisteren waren we nog boven op die berg om jouw as uit te strooien. Vandaag hadden we

Het is 29 juli en we gaan vandaag weg. Vandaag begint onze reis. De reis zonder jou. En toch een beetje met jou. We hebben fotoalbums gemaakt om mee te nemen. En inklapbare fotolijstjes. Je olifanten tasje heb ik gevuld met het keitje met jouw as, je knuffeltjes en het T-shirt dat al die weken

Het is 17 juli en vandaag ben ik met papa en Jonna in de stad. We gaan naar wat winkels toe en drinken daarna wat op de Grote Markt. Daarna halen we het kastje op van opa en oma. Dat kastje willen we gebruiken om voor jou iets moois te maken. Een plekje voor jou

Het is 8 juli en we rijden terug van ons weekje weg met opa en oma. We stoppen bij de campingwinkel om naar tenten te kijken. We gaan namelijk naar Portugal. Een reis die we mét jou nooit hadden kunnen maken. Maar die we zonder jou eigenlijk helemaal niet willen maken. Het wordt een bijzondere

En dan is het ineens een week na de uitvaart. En alweer twee weken nadat we jou los hebben gelaten. Hoe kan dat nou? Hoe kan het nou ineens zo snel gaan? Ik ben zo bang dat er een moment komt dat je alleen nog maar een herinnering bent. Soms voelt het zelfs alsof het

Het is vrijdag 24 juni 2022. Ik word wakker met een kater, letterlijk en figuurlijk. In een wereld zonder jou. Een wereld waarin ik zelfs niet meer naar een rouwcentrum kan gaan om jouw lichaam te bezoeken. Om je hand vast te pakken. Je een laatste kus te geven. Er is niks meer. Niks, nakkes,

We rijden onze straat uit. De wijk uit. De stad uit. De snelweg op. We rijden in een mega lange stoet van auto’s. Wij vooraan en daarachter al onze familie. Ik zit eigenlijk op jouw plek, voorin naast papa. Jij ligt nu op de achterbank, daar waar ik altijd zat. De plekken zijn gewisseld. Gek.